TOURHELDEN: Marco Pantani

Marco Pantani steekt voor het eerst echt de neus aan het venster in 1992 wanneer hij als amateur de prestigieuze Baby Giro wint. Eindelijk, want eerder was hij al eens tweede en derde geëindigd in de kleine Ronde van Italië. Als je zo’n adelbrieven kan voorleggen, ben je uitstekend gewapend om naar het profpeloton over te stappen. De frêle klimmer krijgt dan ook een contract aangeboden door Carrera om in alle rust te kunnen groeien aan de zijde van kopman Claudio Chiappucci.

Maar Pantani groeit sneller dan men ooit kon vermoeden. Zijn eerste profoverwinning is meteen een etappe in de Ronde van Italië. Zijn aanvallende manier van koersen en de vlotte pedaaltred waarmee hij de bergen overvliegt, maken hem razend populair bij de tifosi. En de kleine Italiaan kikt op die aandacht. Hij scheert z’n hoofd kaal en introduceert de bandana in het peloton. Wanneer het tijd is om aan te vallen, gooit Pantani het kleinood weg. Waar men hem bij z’n profdebuut nog smalend ‘Il Elefantino’ noemt door zijn grote oren, verandert die naam snel in ‘Il Pirata’. Toch is de piraat niet enkel voor het geluk geboren.

Zijn carrière wordt overschaduwd door valpartijen met zware revalidaties tot gevolg. Begin mei ’95 wordt hij op training van de baan gemaaid door een auto waardoor hij de Giro mist. Toch wint hij dat jaar nog twee ritten in de Tour waaronder die met aankomst op Alpe d’Huez. Hij verliest er echter ook zijn goede vriend Fabio Casartelli die om het leven komt na een val in de afdaling van de Portet d’Aspet. In het najaar behaalt Pantani nog een schitterende bronzen medaille op het wereldkampioenschap in Columbia maar daarna slaat het noodlot opnieuw toe. Tijdens Milaan-Turijn komt hij in botsing met een jeep.

Een gebroken scheen- en kuitbeen is het verdict. Het kost hem het volledige seizoen ’96. In de Giro van ’97 is de publiekslieveling opnieuw paraat maar in een afdaling kruist een kat zijn weg. Pantani gaat opnieuw tegen de grond en moet de strijd staken. Gelukkig wint hij nog twee etappes in de Tour. 1998 is het jaar van Marco Pantani. Hij domineert zowel de Giro als de Tour. Hij wint telkens twee etappes en het eindklassement. In Italië doet hij er ook nog het bergklassement bovenop.

De dubbel doet een groots feest losbarsten in zijn geboortedorp Cesenatico. Pantani is dé sportman van dat jaar. Een jaar later lijkt Pantani z’n stunt nog eens over te doen. Niemand is in staat hem in de Giro bergop te volgen. Il Pirata valt aan waar en wanneer hij het wil. Hij staat dan ook al stevig in het roze als de hel losbarst. Pantani heeft een hematocrietwaarde laten optekenen die hoger is dan de toegelaten 50. Hij komt niet meer aan de start van de laatste etappes. Ivan Gotti wint de Giro maar Pantani staat in het midden van de belangstelling.

Iedereen is verbijsterd door het voorval. Het is het begin van een lijdensweg die Marco nooit meer helemaal te boven komt. Eén keer vindt hij nog de kracht om terug te vechten. In de Tour van 2000 wint hij nog eens twee ritten waaronder die met aankomst op de Mont Ventoux.

Het is ook de Tour van de (vooral verbale) strijd tussen Armstrong en Pantani. De Amerikaan had namelijk gezegd dat hij de overwinning op de Ventoux aan Pantani cadeau had gedaan maar dat zint de Italiaan niet. Hij voelt zich in zijn eer gekrenkt. De kleine klimmer ziet het opnieuw volledig zitten maar er loopt ondertussen een groot gerechtelijk onderzoek tegen hem en mogelijk dopinggebruik. Het betekent zijn ondergang. Op 14 februari 2004 wordt Pantani teruggevonden op een hotelkamer in Rimini, gestorven aan een overdosis cocaïne. Zijn overlijden dompelt heel Italië en de wielerwereld in diepe rouw.