Télégraphe (Zuidzijde)

De col du Télégraphe vormt de aanloop naar de gevreesde col du Galibier. Als je de top bereikt hebt is het immers maar een handvol kilometer bergaf tot in Valloire waar de Galibier al begint. Een volwaardige afdaling is dat dus niet. De Télégraphe begint in Sint Michel-de-Maurienne en is niet overdreven zwaar. Niet dat je zomaar boven raakt want hij mag dan al geen duizelingwekkende stijgingspercentages tellen, hij klimt wel heel regelmatig. Het gemiddelde stijgingspercentage ligt rond de zeven procent.

Zo simpel is het dus ook niet maar toch, in vergelijking met wat je daarna op je bord krijgt is dit slechts opwarming. Als het heel warm is, is de Télégraphe een verademing. Je zit immers voortdurend tussen de bomen in de schaduw. Ook in de Marmotte vormt hij de opstap naar de Galibier. Als je in Sint Michel-de-Maurienne komt heb je de Glandon al in de kuiten maar nog steeds drie cols te gaan. Het voornaamste wielerfeit dateert uit 1972. Het is zo dat de renners zich meestal gedeisd houden op de Télégraphe.

Niet verwonderlijk met de Galibier in het verschiet. Maar in de Tour van ’72 was dat anders. De ritaankomst lag toen voor één keer boven op de top van de Galibier en Eddy Merckx dacht zijn sloopwerk al te beginnen op de flanken van de Télégraphe. Enkel Zoetemelk en Agostinho overleefden om op de Galibier dan toch het hoofd te bieden. De ‘Kannibaal’ won zo zijn vierde Ronde van Frankrijk.