Col du Glandon (Zuidzijde)

De Glandon is de eerste col in de cyclosportieve wedstrijd ‘La Marmotte’. Komende van Bourg d’Oisans wordt hij dan van de zuidzijde beklommen. En die is op enkele kilometers na identiek aan de zuidzijde van de col de la Croix de Fer. Nadat je het indrukwekkende stuwdam van de Verney bent gepasseerd, begint het onmiddellijk serieus te klimmen.

Dat blijft enkele kilometers duren tot het dorpje Le Rivier d’Allemond. Probeer daar best wat te recupereren en te drinken want na een heel klein stukje dalen met enkele spectaculaire haarspeldbochten (Pantani brak hier ooit zijn sleutelbeen) komt het steilste van de klim: een muur van 14 procent. Als je dat overwonnen hebt, ben je nog lang niet thuis maar de klim wordt wel aangenamer. Vergeet er zeker niet te genieten van de prachtige natuur.

Een honderdtal meter voor de top sla je links af. Rechtdoor loopt het naar de top van de Croix de Fer. De afdaling van de noordzijde is niet zonder gevaar. Enkele linke haarspeldbochten vergen al je aandacht. In de Marmotte kwam hier enkele jaren geleden een deelnemer om het leven. Als je de Glandon van deze kant omhoog fietst, zit het venijn vooral in de staart met stukken tot 13 procent. De col du Glandon is een erg mooie maar lastige en bovenal lange klim. In 1977 was de Glandon het decor van een stukje Belgische wielertragiek. Lucien Van Impe, die het jaar voordien de Tour gewonnen had, wilde hier demarreren en glorieus zegevieren op Alpe d’Huez. Hij viel aan maar niemand kon of wou hem volgen waardoor hij alleen zat in de lange vallei tussen Glandon en Alpe d’Huez.

Het gevolg: Lucien begon helemaal leeg aan de slotklim, zwalpte vooruit, kwam daardoor zelfs in botsing met een motorrijder en de Fransman Thevenet won de Tour. Van Impe was derde. En dat terwijl Eddy Merckx voorgoed ten onder ging. Op de Glandon moest hij lossen bij renners die nooit tot aan z’n knieën zouden reiken.