Col du Galibier (Noordzijde)

De D902 is de weg over de top van de col du Galibier. Hij verbindt Sint Michel-de-Maurienne en de top van de col du Lautaret. In Sint Michel-de-Maurienne moet je de drukke N6 die door de vallei loopt, verlaten. In deze vallei kan je ook aan de Madeleine, Croix de Fer en Glandon beginnen. De Lautaret ligt op de N91. Via deze route kan je van Briançon naar Bourg d’Oisans aan de voet van Alpe d’Huez. De Galibier staat bekend als één van de allerzwaarste alpencols.

De hoogte is één van de oorzaken. Op de top zit je 2646 meter boven de zeespiegel waardoor sommige klimmers last krijgen van de ijle lucht. Een andere oorzaak is de ligging van de berg. Als je de Galibier wil bedwingen moet je sowieso een andere col over, van welke kant je ook komt. Bereik je de Galibier vanuit de zuidelijke vallei dan heb je de Lautaret al achter de kiezen, kom je van Valloire dan is dat de Télégraphe. Die zijn alle twee niet superlastig maar toch, met een Galibier in het verschiet heb je maar best nog wat reserves over.

De Galibier is ook de voorlaatste beklimming in ‘La Marmotte’. Je beklimt dan de zijde vauit Valloire. Dat is de mooiste en zwaarste kant van de klim. De aanloop valt nog mee maar eens je aan Plan Lachat komt en van vallei verandert zakken de stijgingspercentages niet meer onder de zeven procent. En alsof dat nog niet erg genoeg is, is de laatste kilometer met zijn negen procent nog de steilste ook. Bij het aansnijden van die laatste km is er ook een verbindingsbrugje voor de auto’s gemaakt. Met de fiets sla je linksaf, een heel steil met bochtjes bezaaide kilometer tegemoet. Boven komen is echt wel een verademing. De zuidelijke kant is zoals gezegd makkelijker te doen. Hij is ook veel minder lang. Maar onderschat het niet want je hebt natuurlijk wel de Lautaret moeten doen en je krijgt geen afdaling om te bekomen.

De weg naar boven is trouwens een stuk steiler dan hij op het eerste zicht lijkt. Ook hier krijg je te maken met een gemiddeld stijgingspercentage van iets meer dan zeven procent. De grootste wielerprestaties werden ook aan de noordelijke kant geleverd. En dat brengt ons alweer bij Marco Pantani. Hij legde in 1998 de basis van zijn Touroverwinning op de Galibier. In apocalyptische weersomstandigheden rekende hij definitief af met zijn grootste rivaal Jan Ullrich. Pantani had zelfs nog de tijd om net voor de afdaling langs de kant te stoppen om zonder risico’s zijn regenjack aan te trekken. Bij de aankomst in Les Deux Alpes pakte hij de gele trui. Hij hield hem tot in Parijs. Maar de Galibier maakte ook letterlijk slachtoffers. In 1935 kwam de onfortuinlijke Spanjaard Francisco Cepeda zwaar ten val in de afzink.

Hij overleed even later in het ziekenhuis en was zo de eerste renner die verongelukte in de Ronde van Frankrijk. Later volgden ondermeer ook nog Tom Simpson en Fabio Casartelli. Op de flanken van de Galibier (zuidzijde) staat trouwens ook een monument ter ere van Henri Desgrange, de man die de Tour de France in het begin van de 20ste eeuw voor het eerst organiseerde.